با عقـل آب عشــق به یک جــو نـمی رود بیــچــاره مـــن کــه ســـاخــته از آب و آتـشــم
دیشب ســـــرم ببالـــش نــاز وصــال و باز صبحست و سیل اشک بخون شسته بالشم
پروانه را شــکایتی از جـــور شمع نیست عمریست در هوای تو می سوزم و خـوشـــم
خلقـــم بـــروی زرد بخندنـد و باک نیست شــــاهد شــو ای شــــرار محبــت که بـیغشم
ســــروی شــدم به دولت آزادگی که سـر بــا کس فــــــرو نیـــــاورد ایـــن طــبــع دلـکشم
دارم چـــو شمع ســر غمـش بر سر زبان لب میـــگـــزد چـــو غنـچـه خنــدان که خامشـم
هــــر شـب چـــــو مهتاب ببالین من بتاب ای آفــتــــــــاب دلـــکــش و مــاه پـــریـوشم
لب بـــر لبم بنه بنـــوازش دمی چـــو نی تــا بـشـنـــوی نــوای غـــزلــــهــای دلـــکـشـــم
ســــاز صــبا بنـــاله شبــی گفت شهــریار ایــن کار تست من همه جــــور تــو می کشــم

نوشته شده در جمعه بیستم آذر 1388ساعت 8:3 توسط سام










|+|