تبليغاتX
دسترسی ممنوع
 







 

 

 

 









صفحه نخست
پست الکترونيک
آرشيو مطالب


افراد آنلاين:
تعداد بازديدها
:

Designed By
SAM


Powered By
BLOGFA.COM

 

 ..حیف ازآن عمر که در پای تو من سر کردم
بر وای ترک٬ که ترک تو ستمگر کردم               حیف ازآن عمر که در پای تو من سر کردم

عهد و پیمان تو با ما و وفا با دگران                  ساده دل من که قسم های تو باور کردم

بخدا کافر اگر بود به رحـم آمده بود                  زانهمه ناله کم من پیش تو کافر کردم

تو شدی همسر اغیار و من از یار و دیار           گشتم آواره و ترک سر و همسر کردم 

زیر سر بالش دیباست ترا کی دانی                که من از خار و خس بادیه بستر کردم

در و دیوار بحال دل من٬ زار گریست                 هر کجا ناله ناکامی خود سر کردم

در غمت داغ سحر دیدم و چون در یتیم            اشکریزان هوس دامن مادر کردم

اشک از آویزه گوش تو حکایت میکرد                پند ازاین گوش پذیرفتم از آن در کردم

پس از این گوش فلک نشنود افغان کسی        که من این گوش ز فریاد و فغان کر کردم

ای بسا شب بامیدی که زنی حلقه به در        دیده را حلقه صفت دوخته بر در کردم

شهریارا به جفا کرد چو خاکم پا مال               آنکه من خاک رهش را به سر افسر کردم

دسترسی ممنوع

 

 

|+|

نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم دی 1390ساعت 21:55 توسط سام

 ...مگر اي شاهد گمراه براه آمده اي؟
راه گم كرده و با روي چو ماه آمده اي                       مگر اي شاهد گمراه براه آمده اي؟

باري اين موي سپيدم نگر اي چشم سياه                گر بپرسيدن اين بخت سياه آمده اي

كشته چاه غمت را نفسي هست هنوز                   حذر اي آينه ، در معرض آه آمده اي !

از در كاخ ستم تا به سر كوي وفا                            خاكپاي تو شوم كين همه راه آمده اي

چه كني با من و با كلبه درويشي من                     تو كه مهمان سرا پرده ي شاه آمده اي

مي طپد دل ببرم با همه ي  شير دلي                    كه چو آهوي حرم شير نگاه آمده اي

آسمان را زسر افتاد كلاه خورشيد                          بسلام تو كه خورشيد كلاه آمده اي

شهريارا  حرم عشق مبارك بادت                           كه در اين سايه دولت به پناه آمده اي

http://accessdenied.blogfa.com

|+|

نوشته شده در یکشنبه دوازدهم تیر 1390ساعت 11:2 توسط سام

 گردون گمان نداشت به این سخت جانیم
ای شاخ گل که در پی گلچین دوانیم                   این نیست مزد رنج من و باغبانیم

پروردمت بناز که بنشینمت بپای                         ای گل چرا به خاک سیه مینشانیم

دریاب دست من که به پیری رسی جوان             آخر به پیش پای تو گم شد جوانیم

گر نیستم خزانه خزف هم نیم حبیب                  باری٬ مده ز دست به این رایگانیم

تا گوشوار ناز گران کرد گوش تو                         لب وا نشد به شکوه ز بی همزبانیم

با صد هزار زخم زبان زنده ام هنوز                     گردون گمان نداشت به این سخت جانیم

یاری زطبع خواستم اشکم چکید و گفت             یاری زمن بجوی که با این روانیم

ای گل بیا و از چمن طبع شهریار                        بشنو ترانه غزل جاودانیم

|+|

نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم اسفند 1389ساعت 9:49 توسط سام

 دريغ و درد که اين انتحار آني نيست
خجل شدم ز جواني که زندگاني نيست                  به زندگاني من فــرصت جــواني نيست
من از دو روزه هستي بجان شدم بيزار                   خداي شکر که اين عمر جاوداني نيست
همه بگريه ابر سيه گشودم چشم                         در اين افق که فروغي ز شادماني نيست
به غصه بلکه به تدريج انتحار کنم                           دريغ و درد که اين انتحـــار آني نيست
نه من به سيلي خود سرخ ميکنم رخ و بس             به بزم ما رخي از باده ارغواني نيست
ببين به جلد سگ پاسبان چه گرگانند                     به جان خواجه که اين شيوه شباني نيست
زبلبل چمن طبع شهريار افسوس                           که از خزان گلش شور نغمه خواني نيست

Http://accessdenied.blogfa.com

|+|

نوشته شده در جمعه بیست و دوم بهمن 1389ساعت 19:39 توسط سام

 .. یادش بخیر٬خنجر مژگان یار من
نالد بحال من امشب سه تار من                         این مایه تسلی شبهای تار من

ای دل زدوستان وفادار روزگار                             جز ساز من نبود کسی سازگار من

در گوشه غمی که فراموش عالمی است              من غمگسار اویم و او غمگسار من

چون نشترم بدیده خلد نوشخند ماه                    یادش بخیر٬خنجر مژگان یار من

رفت و به اختران وجودم سپرد جای                     ماهی که آسمان بربود از کنار من

آخر قرار زلف تو با ما چنین نبود                           ای مایه ی قرار دل بیقرار من

در حسرت تو میرم و دانم تو بی وفا                     روزی وفا کنی که نیاید به کار من

اختر بخفت و شمع فرومرد و همچنان                   بیدار بود دیده شب زنده دار من

یک عمر در شرار محبت گداختم                          تا صیرفی عشق چه سنجد عیار من

من شهریار ملک سخن بودم و نبود                     جز گوهر سرشک در این شهر٬یارمن

http://accessdenied.blogfa.com

|+|

نوشته شده در سه شنبه پنجم بهمن 1389ساعت 13:26 توسط سام

 شرمم کُشد٬بی تو نفس میکشم هنوز!
تا کی در انتظار گذاری به زاریم                            باز آی بعد از این همه چشم انتظاریم

دیشب به یاد زلف تو در پرده های ساز                  جان سوز بود شرح سیه روزگاریم

بس شکوه کردم از دل ناسازگار خود                     دیشب که ساز داشت سر سازگاریم

شمعم تمام گشت و چراغ ستاره مرد                   چشمی نماند شاهد شب زنده داریم

طبعم شکار آهوی سر در کمند نیست                  ماند به شیر٬شیوه وحشی شکاریم

شرمم کُشد٬بی تو نفس میکشم هنوز!                تا زنده ام بس است همین شرمساریم

 استاد شهریار             

                

|+|

نوشته شده در پنجشنبه بیست و سوم دی 1389ساعت 8:6 توسط سام

 خداوندا مرا آن ده که آن به
وصال او ز عمر جاودان به خداوندا مرا آن ده که آن به
به شمشیرم زد و با کس نگفتم که راز دوست از دشمن نهان به
به داغ بندگی مردن بر این در به جان او که از ملک جهان به
خدا را از طبیب من بپرسید که آخر کی شود این ناتوان به
گلی کان پایمال سرو ما گشت بود خاکش ز خون ارغوان به
به خلدم دعوت ای زاهد مفرما که این سیب زنخ زان بوستان به
دلا دایم گدای کوی او باش به حکم آن که دولت جاودان به
جوانا سر متاب از پند پیران که رای پیر از بخت جوان به
شبی می‌گفت چشم کس ندیده‌ست ز مروارید گوشم در جهان به
سخن اندر دهان دوست شکر ولیکن گفته حافظ از آن به

|+|

نوشته شده در سه شنبه شانزدهم آذر 1389ساعت 10:27 توسط سام

 گریه مرغ چمن
جواب سوالامو حافظ داد.. ولی جواب سوال اصلیمو نداد .. شایدم من نفهمیدم

ای پیک راستان خبر یار ما بگو                            احوال گل به بلبل دستان سرا بگو

براین فقیرنامه ی آن محتشم بخوان                    با این گدا حکایت آن پادشاه بگو

ما محرمان خلوت انسیم غم مخور                      با یار آشنا سخن آشنا بگو

هرکس که گفت:خاک ره او نه توتیاست                گو:این سخن معاینه درچشم مابگو

هان بر در است قصه ارباب معرفت                       رمزی برو بپرس حدیثی بیا بگو

مرغ چمن به مویه من دوش میگریست                آخر تو واقفی که چه رفت ای صبا بگو

گر دیگرت بر آن در دولت گذر بُوَد                          بعد از ادای خدمت و عرض دعا بگو

در راه عشق فرق غنی و فقیر نیست                  ای پادشاه حسن سخن با گدا بگو 

آن کس که منع ما زخرابات میکند                       گو در حضور پیر من این ماجرا بگو

آن می که در سبو دل صوفی به عشوه برد           کی در قدح کرشمه کند ساقیا بگو

حافظ گرت به مجلس او راه می دهند                  می نوش و ترک زرق ز بهر خدا بگو

غزل شماره ۴۶۴ با نام یار آشنا

|+|

نوشته شده در چهارشنبه پنجم آبان 1389ساعت 20:13 توسط سام

 آغوش خيال .. يا .. خيال آغوش
کس نیست در ایــــن گـــوشه فراموشتـــر از من               وز گوشه‌نشینان توخاموشتر از من
هر کس به خیالیست هم‌آغوش و کسی نیست               ای گل به خیال تو هم آغوشتر از من
می‌نوشــــد از آن لعــــــل شفقگــــون همه آفاق               اما که در این میکده غم نوشتر از من
افتاده جهــــــــانی همه مدهـــــــوش تـــو لیکــن               افتاده‌تر از من نه و مدهوشتر از من
بی ماه رخ تــــو شب مـــــن هست سیه‌پـــــوش               اما شب من هم نه سیه‌پوشتر از من
گفتی تــــو نه گوشی که سخن گویمت از عشق               ای نادره گفتار کجا گوشتر از من
بیــــــژن‌تـــــــر از آنـــــم که بچاهم کنی ای تــرک               خونم بفشان کیست سیاووشتر از من
با لعـــل تـــــــو گفتم که علاجم لب نوشی است               بشکفت که یارب چه لبی نوشتر از من

آخــــر چه گـــلابی است به از اشک من ای گل؟               دیگی نه در این بادیه پرجوشتر از من
استاد شهريار

|+|

نوشته شده در شنبه شانزدهم مرداد 1389ساعت 16:17 توسط سام

 ...ياد از او
يادم نكرد و شاد،حريفي كه ياد از او        يادش بخير گرچه دلم نيست شاد از او

باحق صحبت من و عهدقديم خويش       يادم نكــــرد يار قــــديــمي ،كه ياد از او

دلشاد باد آن كه دلم شادازاو نگشت      وان گل كه ياد من نكند ياد باد از او

حال دلم حواله به ديوان خواجه باد         يار آن زمان كه خواسته فال مراد از او

من با روان خواجه از او شكوه ميكنم      تاداد من مگر بستد اوستاد از او

آن برق آه ماست كه پرتو كنند وام         روشنگران كوكبه بامداد از او

ياد آن زمان كه گر بدو ابرو زدي گره        از كار بسته هم گرهي ميگشاد از او

شرم از كمند طره او داشت شهريار       روزي كه سر به كوه و بيابان نهاد از او


http://myosotis.persiangig.com/ax%20haye%20ezafe/1.jpg

|+|

نوشته شده در شنبه چهارم اردیبهشت 1389ساعت 7:57 توسط سام