تبليغاتX
دسترسی ممنوع
 







 

 

 

 









صفحه نخست
پست الکترونيک
آرشيو مطالب


افراد آنلاين:
تعداد بازديدها
:

Designed By
SAM


Powered By
BLOGFA.COM

 

 ...بـــار الـــها که عــزیزی نشود خوار کسـی
در دیـــاری که در او  نــیست کسـی یار کسی       کاش یارب که نیفتد به کسی کار کسی

هـــر کـــس آزار مـــن زار پـــــــسندیــــد ولــــی        نپســـــــنـــدیـــد دل زار مـــن آزار کســی

آخـــرش محنـــت جــانکـاه بـه چــــــاه انـــــدازد        هر که چون ماه برافـروخت شب تارکسـی

سودش این بس که بهیچش بفروشند چو من         هر که با قیمت جان بود خریــدار کســــی

ســــــــــود بــازار محبـــت همه آه ســرد است          تا نکــــوشید پـــی گـــرمی بـــازار کسـی

غیـــــــر آزار نـــــدیـــدم چـــو گــــــرفــتارم دیـــد          کــس مبـــــادا چــو مـن زار گرفتار کسـی

تـــا شـــدم خـــــوار تو رشـــگم به عـزیزان آمـد          بـــار الـــها که عــزیزی نشود خوار کسـی

آن که خـــاطر هـــوس عشـــق و وفــا دارد از او          به هوس هردوسه روزیست هوادارکسی

گـــــر کســـی را نفکنـــدیم بسـر سایه چـو گل          شکر ایزد که نبودیم به پـا خـــار کســــی

شـــــهریــــارا ســـــر من زیـــــر پی کـاخ ستــم          به کـه بـــر ســر فتـــدم سایه دیوارکسـی

|+|

نوشته شده توسط سام در  ساعت <-PostTime->

 عشق را آيا نشانم ميدهي؟

زير پلکت سايه بانم ميدهي؟                                          سوختم آيا پناهم ميدهي؟

 آتشي افتاده در جان و دلم                                             قطره آبي بر لبانم ميدهي؟

ميهمان جان جانان گر شوم                                            ميزباني را نشانم ميدهي؟

تا بياسايم دمي در پاي عشق                                         زير چترت سرپناهم ميدهي؟

اي جواب پرسش بي پاسخم                                          عشق را آيا نشانم ميدهي؟

رو مگردان نازنين با گوشه چشمت بگو                              در شرار چهره ات يک بوسه گاهم ميدهي؟

ناشناس

http://accessdenied.blogfa.com

 

|+|

نوشته شده توسط سام در  ساعت <-PostTime->

 چه سود..
بر مزار مردگان  خویش  نالیدن  چه  سود؟                بی خبر از هم دگر اسوده خوابیدن چه سود؟
زنده را تا زنده است باید به فریادش رسید                ورنه بر سنگ مزارش اب پاشیدن چه سود؟
زنده را در   زندگی  باید  به درد  او   رسید                ورنه مشکی از برای مرده پوشیدن چه سود؟
با محبت  دست  پیران  را، عزیز  من  ببوس              ورنه بر روی مزارش تاج گل چیدن چه سود؟
یک  شبی  با  زنده  ها  غم    خوار   باش               ورنه بر روی مزارش زار نالیدن چه سود؟
تا   زمانی  زنده  ایم   از  هم   بیگانه   ایم               در عزاها روی هم دیگر به بوسیدن چه سود؟
گر توانی زنده های را یک دمی تو شاد کن               در عزا عطرو گلاب ناب پاشیدن چه سود؟
از   برای   سالمندان  یک   گل  خوشبو ببر               تاج گلها در کنار همدیگر چیدن چه سود؟
گر    نرفتی    خانه اش    تا   زنده   است                خانه صاحب عزاتا صبح خوابیدن چه سود؟
گر  نپرسی  حال    او    تا    زنده    است                 گریه و زاری و نالیدن برای او چه سود ؟
سالها   عید  آمد و  رفت   و نکردی یاد من                جای خالی مرا در خانه ام دیدن چه سود؟
گر      نکردی      یاد     من  تا      زنده ام                 سنگ مرمر روی قبر من تو را چیدن چه سود ؟
اینجا همه همدردی و همبستگی و تاج گل                در عزای و در مصیبت روی هم چیدن چه سود؟

 

|+|

نوشته شده توسط سام در  ساعت <-PostTime->

 هـــفـــت وادی تـــــردیــد
دلا! ترا به کسی مـی دهـم که می شـاید                        که عقده های تو با دست بسته بگشاید

کسی که قصد تو دارد به دلبری ٬ دل من !                        ز هـــفـــت وادی تـــــردیــد بـگــــذرد بـایـد

چه غم که دوست نبــاشـد در ابتدا٬کاینجا                        ز مــهر کــینه و از کـــینه مــــهــر می زایـد

صدای پای کسـی  میرسد به گوش ٬ آری                        که می خــــرامــد و نـــازکــــدلانــه می آید

مواظبی که مـن ٬ایـن بــاغ بـی مراقب  را                         هـــمـــه ز هــــــرزه علفـــهــای من بپیراید

خوشا درخت همیشه جوان عشق خوشا                        که ریشه چـــو بدواند هـــمــاره می پــایـد

دلا! می آید و من هـم ز شوق می رومـش                       به پیـــشوازی از ایـن سو تا چه پیــش آید

حسین منزوی

|+|

نوشته شده توسط سام در  ساعت <-PostTime->

 روزه شکن -یا- به جرم خندانه طفلانه
تا دهـــان بسته ام از نــوش لــبان میـــبرم آزار               من اگـــــر روزه بگیــــرم رطــــب آید ســر بازار

تا بــهار اســـت دری از قفـــس من نــگشــــاید              وقتی این در بگشاید که گلی نیست به گلزار

هــرگز این دور گل و لاله نمیـــخواستم از بخت                که حریفان همه زار از من و من از همه بیزار

هر دم از ســـینه ایــن خاک دلـــی زار بـــگریم                که گلـــی بــــودم و بازیــچه گلچیـــــن دل آزار

گل بجوشید و گلابش همه خیس عرق شـرم                 که به یک خنده طفلانه چه بود آن  همه  آزار

شهریارست و همیــن شـــیوه شـیدایی بلبل                 بگذاریــد بگـــــرید به هـــــوای گـــل خـــود زار

crying by Wellcome to Darkman's world.

|+|

نوشته شده توسط سام در  ساعت <-PostTime->

 زندان زندگی

تا هســتم ای رفیق نــدانی کــه کیـستم              روزی ســراغ وقت مــن آیــی کــه نیـــــستم

در آستــــان مـــرگ که زنـــدان زنـدگیست             تــهمت به خــویشتن نتــوان زد کـه زیـــستم

پیداست از گلاب سرشکم که من چو گل              یکـــروز خــنده کـــــردم و عمــــری گــــریستم

طی شــد دو ده سال و انگار کن دویست              چون بخت و کام نیست چه سود از دویستم

گوهر شناس نیست در این شهر شهریار              من در وصف خــزف چــه بگــــویم که کیستم

با اندکی تخلص از استاد شهریار

|+|

نوشته شده توسط سام در  ساعت <-PostTime->

 مسیــــر جـــاده به بن بـست می رود

گـــاهی مسیـــــر جاده به بن بـــست می رود                   گاهی تـــمام حـــادثه از دســـت می رود

گــــاهی همــــان کسی که دم از عقـــل میزند                  در راه هوشیـــاری خود مســـت مــی رود

گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشسـت                  وقتی که قلب خون شده بشکست میرود

اول اگــــرچـه بـا  ســـخن  از  عشـــــق  آمــــده                  آخر خـــلاف آنچه که گــفته اسـت می رود

گـــاهی کســی نشسته که غوغـــا به پا کنـــد                  وقــتی غــــبار مــعرکه بنشســت می رود

ایــــنجا یکی بــــرای خــودش حکـــم می دهـــد                  آن دیگــــری همیشه به پیـوست می رود

وای از غـــــرور تــــــازه به دوران  رســـــیــــده ای                  وقــــتی میان طایفه ای پـست مـــی رود

هرچـــند مضحک است و پــــر از خــنده های تلخ                 بر ما هــــرآنچه لایقمـــان هست می رود

این لحظـــه ها که قــــیمت قد کمـــــــان مـــاست                تیریست بی نشانه که از شصت می رود

بیـــراهــه ها به مقصد خـــود ســــاده می رســند                اما مسیــــر جـــاده به بن بـست می رود

  افشین یداللهی

|+|

نوشته شده توسط سام در  ساعت <-PostTime->

 .. یاری کن ای اجل
از  زنـــدگـــانیـــم گــــله  دارد جـــــوانیــــم               شرمنده‌ی جـــوانی از این زندگـــانیم
دارم هــــوای صـحـبـت یــــاران  رفـتـــه  را               یاری کن ای اجل که به یاران رسانیم
پروای پنج روز جهان کی کنم که عـــشق                داده  نــویــــد  زنـــدگــــی جــاودانیـــم
چون یـــوسفم به چاه بیــابان غم اســیر                 وز  دور  مژده‌ی  جـــــرس کــــاروانیـــم
گوش زمیـن به ناله‌ی من نـیـست آشــنا                 من طایـــــر شـــکسته پـــــر آسمـانیم
گیــرم که آب و دانه دریــــغـــم نـــداشتند                  چـــون می کنند با غم بی همــزبانیــم
ای لاله‌ی بـــهار جـوانی که شد خـــــزان                  از داغ ماتـــــم تو بــــهـــار جـــــوانیــــم
گفتی که آتشم بنشانی، ولی چه سود                  برخــاستی که بــر ســر آتش نشـانیم
شمعم گریست زار به بالین که شهــریار                   من نیز چون تو همــدم ســـوز نهـــانیم
 

                                                                                                   استاد شهریار

|+|

نوشته شده توسط سام در  ساعت <-PostTime->

 شیدا ترین سرباز

 همـــان تنــها که بودم باز هستم                     همــان  در حسرت  پرواز هستم

کبــــــود از دســـت بازیــهای تقدیر                     دهـان بــــسته یــک  راز  هستم

نهــــــان در لا به لای پنـــجـــه غم                      رها در پرده هایی ســاز  هستم

دویـــــدم تا خط پــــایان چشــــمت                     ولـــی در نــــقطه آغــــاز  هستم

به  سـویم  بــاز می گردد صـــدایم                     من  آن  تنــها تــرین اواز هســتم

ولی با اینهمه ای عشق بی سوز                      تـــو را شیدا ترین سر باز هستم

|+|

نوشته شده توسط سام در  ساعت <-PostTime->

 شهره شهر
5

منم که شهره شــــهرم به عشق ورزیـــدن                منــــم که دیــــده نیـــــالوده ام  به بد دیــــــدن

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشـــیم                 که در طریقــــت ما کافـــــریست  رنـــــــجــیدن

به پیر میکده گـفتم که چیست راه نجــــات                 بخــــواست جام می و  گفت عیب پوشــــیدن

مراد دل از تمــــاشــــای باغ عالم چــیست                 به دست مـــردم چشم از رخ تو گل چـــــــیدن

به می پرستیدن ازان نقش خود زدم بر آب                کــــه تا خـــــراب کنم نقــش خود  پرســـــتیدن

به رحـــمت  ســــر  زلف تو واثـــقــم ور  نـه                کشش چو نبود ازآن سـو چه سود کوشـــیدن

عنان به میکده خواهیم تافت زین مــجلس                که وعظ بی عمـــلان واجـب  است نشنیــــدن

ز خط یـــــــار بیــــــاموز مـــهر با رخ خــــوب                که گرد عـارض خـوبان خوش است چــــرخیدن

مبـــوس جز لب ساقی و جام می حــــافظ                که دست زهد فروشــان خطاست بوســـــیدن

|+|

نوشته شده توسط سام در  ساعت <-PostTime->